Właściwości kijka
Najważniejszą cechą kijka do Nordic Walking jest jego pasek rękojeści. Powinien być mocny i solidnie wykonany, dobrze pasować do ręki, aby można go było luźno chwytać. Ciągłe ściskanie rękojeści może zwiększyć napięcie barków, a nawet podwyższyć ciśnienie tętnicze. Odpychając się kijkiem za linią tułowia, zewnętrzna część dłoni opiera się na pasku rękojeści a palce rozluźniają uchwyt.
Wygodny pasek jest zatem także miękki i nie posiada szwów, które mogłyby obcierać rękę i zaburzać krążenie krwi. Ma też możliwość regulacji do wielkości ręki, co umożliwia pewny chwyt, a ten sam pasek może być używany latem i zimą w rękawiczkach. Dobrze jest posiadać zdejmowany pasek, aby można go było prać, mieć także pasek zapasowy.
Trzon kijka powinien być lekki i elastyczny, a materiał, z którego jest wykonany - wytrzymać tereny o różnym podłożu oraz nacisk osób o różnym ciężarze ciała, co stanowi również czynnik bezpieczeństwa. W dolnej części kijka najważniejszy jest jego wąski koniec zwany kolcem. Dobrze zaprojektowany kolec wbija się w grunt pod właściwym kątem i nie ślizga się. Używany jest do chodzenia po miękkim terenie lub na śliskich i ośnieżonych drogach w zimie. Na twarde nawierzchnie potrzebujemy "asfaltowe łapki", które absorbują uderzenie o podłoże. Nie zaleca się kupowania kijków slalomowych, zjazdowych czy trekkingowych do uprawiania Nordic Walking. Ich przystosowanie do chodzenia jest pod wieloma względami gorsze, niż na przykład kijek o nazwie Nordic Walker firmy EXEL.