Pochodzenie Nordic Walking
Nordic Walking wywodzi się z dwóch źródeł. Już w starożytności pasterze i pielgrzymi używali kijków do podpierania się podczas marszu w trudnym terenie. Podpatrywali ich pierwsi turyści i stopniowo wędrując po wrzosowiskach i górach nabrali umiejętności korzystania z pomocy jednego kijka, a na stromych zboczach gór Centralnej Europy nawet dwóch.
Drugie źródło używania kijków koncentruje się już w czasach nowożytnych, w kręgach narciarskich. Sportowcy ci używali ich od dziesięcioleci w letnich ćwiczeniach kondycyjnych, aby wzmóc wytrzymałość w długich sesjach treningowych oraz siłę podczas ćwiczeń skoczności na stoku. Ich kijki były długie, a cel treningu stanowiło przygotowanie się do zawodów.
Pod koniec lat 80. minionego stulecia podjęto próby promowania Nordic Walking w kręgach sportowych, a wiele szkół uwzględniło je w swoich programach nauczania. W latach 90. wzbudziło wreszcie prawdziwy entuzjazm. Właśnie wtedy powstał w Ameryce Power Walk, w którym kijki wykorzystywano dla zwiększenia efektywności tej formy marszu. Wykonano szereg badań naukowych porównujących skuteczność chodu przy pomocy kijków ze zwykłym marszem. Badanie te wykazały, że kijki zwiększają intensywność marszu w różnorodny sposób. Fińskie Nordic Walking odbiega od stylu amerykańskiego w sensie pozytywnym, dzięki technice rozluźnienia uchwytu kijka, stosowanej także w narciarstwie biegowym, w którym wykorzystanie kijków nadaje rytm marszu oraz wydłuża i przyspiesza krok. Ponieważ chód jest najbardziej funkcjonalną formą ćwiczenia dla ludzi dbających o swoje zdrowie, profesjonaliści ds. sportu, zaczęli się interesować tymi efektami stosowania kijków, które poprawiają korzyści wynikające z uprawiania chodu. Spodziewano się, że ludzie w średnim wieku daleko lepiej podniosą poziom swojej sprawności fizycznej przy pomocy Nordic Walking, niż dzięki zwykłemu chodowi.
Na początku 1997 r. dyrektor do spraw testowania sprzętu produkowanego przez producenta kijków Matti Heikilla oraz naczelny dyrektor "Suomen Latu" Turmo Jantunen spotkali się w Suomen Urheiluopisto. Wpadli wtedy na pomysł, aby wprowadzić produkt Nordic Walking na rynek sportowy. Dyskretnie podzielono się pracą w różnych instancjach, aby wiedza o Nordic Walking dotarła "pod strzechy". Wiosną 1997 r. "Suomen Latu" rozpoczęło organizowanie kursów informacyjno-edukacyjnych nt. sportów z wykorzystaniem kijków i uwzględniło Nordic Walking w swoim programie. Kolejne ruchy, to wydanie broszury informacyjnej, promocja sportu w mediach oraz organizacja treningów dla instruktorów.
Zorganizowano regionalne sesje treningowe dla pracowników ponad 200 lokalnych oddziałów członkowskich "Suomen Latu", stworzono także regularne grupy Nordic Walking, aby zwiększyć zainteresowanie tym sportem. Następnego lata powstało centrum Nordic Walking w Paloheina (Helsinki), które w ciągu sezonu letniego obsłużyło 23 tys. chodziarzy. Jesienią 1999 r., według sondażu Gallupa, ponad 280 tys. Finów uprawiało już Nordic Walking regularnie, a prawie milion ludzi stwierdziło, że poprzedniego roku spróbowało tej formy aktywności. Największą grupę ludzi tworzyły osoby w średnim wieku i starsze, z przewagą kobiet. W 2001 r. Nordic Walking osiągnął już ustabilizowaną pozycję, a nowe grupy zaczęły się przyłączać. Rozpoczęto także współpracę z nauczycielami wychowania fizycznego, aby wprowadzić Nordic Walking do programu nauczania.